Het optreden in Paradiso was tevens live te volgen via de website van de band, om de tweede show te horen moest je echter afreizen naar de grote metalen kubus in Eindhoven. Was je niet in de gelegenheid? Geen nood: Revolver was erbij.

De vaak fraaie liedjes van Tweedy, qua sound ergens tussen The Beatles en Neil Young, worden door de band afwisselend subtiel ingekleurd en bedolven onder meedogenloze herrie. In een show van – opnieuw - bijna 2 ½ uur komen de meeste favorieten voorbij, waaronder A Shot in the Arm, I Am Trying To Break Your Heart, Jesus, etc. (in een singalong-versie), Handshake Drugs en Impossible Germany. Van laatste plaat, Wilco (the album), worden vijf liedjes gespeeld, waarbij vooral het spannende Bull Black Nova een nieuwe livekraker mag heten.

Wilco is een band die vaak even op gang moet komen en vooral net na het begin kende de show wat kleine inzakmomentjes. Pas later, als Tweedy ook op zijn gebruikelijke droogkomische manier op het publiek gaat reageren, ontstaan de meeste magische momenten. En dan zien we dat een uitvoering van het schitterende Hummingbird, of een – op zich voorspelbare – toegift met achtereenvolgens Via Chicago en Spiders (Kidsmoke) nauwelijks te overtreffen zijn qua intensiteit en kwaliteit.

In de tweede toegift worden degenen die de dvd Ashes Of American Flags in huis hebben nog even blij gemaakt met een uitvoering van Kingpin (‘I wanna be your kingpin/ living in Eindhoven’). Het is het zoveelste bewijs dat, zelfs naast de niet misselijke kwaliteit van hun platen, Wilco als livefenomeen een belevenis op zich is. Laten we hopen dat Tweedy deze band, met Nels Cline (gitaar/steel) en Glenn Kotche (drums) als virtuoze blikvangers, nog een tijd bij elkaar kan houden.

Tekst: Sander Tulp