Geloof je de verhalen, dan speelde het overgrote deel van de bekende musici op deze aardkloot minstens één instrument voordat hij of zij goed en wel kon lopen. Zo niet Bram Vanparys. De jonge singer/songwriter had voor zijn achttiende zelfs nog nooit een gitaar van dichtbij gezien. “Veel muzikanten zijn van jongs af aan al bezig met muziek. Sommige spelen op hun vijfde al gitaar, of ze luisteren op die leeftijd intensief naar de cultplaten van hun ouders. Ik begon daar pas mee toen ik 14 was. Vanaf die tijd heb ik minstens drie concerten per week bezocht en probeerde ik alles te luisteren wat ik tegen kwam. Het voelde alsof ik een inhaalslag moest maken. Muziek boeide me opeens veel meer en de drang om zelf iets te maken werd steeds groter.”
Vanaf die dag is het snel gegaan met Vanparys. Hij begon met gitaarspelen, nam een paar nummers op, speelde een aantal keer per week en voor hij het zelf goed en wel doorhad, werd zijn debuut-cd Alas My Love uitgeroepen tot beste plaat van 2009. “De cd’s die ik na optredens verkocht waren demo’s met maar vijf nummers erop die ik thuis had opgenomen. Voor ik het wist zat de platenmaatschappij en heel België te wachten op mijn plaat. En dat terwijl ik nog maar vier jaar muziek maak.” Maar toch kwam het succes niet helemaal als een verrassing voor Vanparys. “Jaren geleden, toen ik met vrienden op het Dour-festival was, vertelde ik eens aan een vriendin een dwaas verhaal dat ik binnen vier jaar ook op het festival zou staan met een grote band en dat ik een cd in de winkel zou hebben. Ik zat toen nog in mijn muzikale ontdekkingsfase en had nog helemaal niets bereikt. Toch wist ik ergens dat het me zou lukken.”
Vanparys wordt voortdurend vergeleken met Radiohead-zanger Thom Yorke. Niet alleen is de naam The Bony King oorspronkelijk de ondertitel van het Radiohead-nummer There There, ook doet de zang sterk denken aan die van de Brit. “Misschien is het te pretentieus om dit op te vatten als een compliment omdat ik de vergelijking met Radiohead dan zou bevestigen. Ik heb veel van Thom Yorke’s manier van zingen geleerd, dus ik ben zeker door Radiohead geïnspireerd, maar ik doe ze niet bewust na. De muziek op Alas My Love is wat ik de afgelopen vier jaar heb gemaakt. Als ik nu terugkijk, zou ik dingen anders doen; ik zing bijvoorbeeld veel te zacht. Maar ik ben zeker tevreden over het resultaat. Het ging vanzelf, ik zat in een flow. Als het album vervolgens wordt uitgeroepen tot beste Belgische plaat van 2009, dan is dat helemaal mooi. Hoewel ik niet denk dat het moeilijk is om dit te bereiken met alle rommel die tegenwoordig uitkomt.”
Tekst: Elze Kuiper
